Οι αγρότες στα μπλόκα

Οι αγρότες στα μπλόκα

του Γεώργιου Γεωργακόπουλου.

Κύριο αίτημά τους η οικονομική στήριξη των εισοδημάτων τους.

Πόσο άραγε ευθύνονται οι ίδιοι για τη συνεχή υποβάθμιση του επαγγέλματός τους μέχρι και την οικονομική τους εξαθλίωση;

Ελάχιστα.

Οι παρεμβατικές πολιτικές της ΕΟΚ και νυν Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, σχεδιάστηκαν από κάποιους υπαλλήλους των Βρυξελλών για τις ανάγκες των χωρών της κεντρικής Ευρώπης και όχι της Ενωμένης Ευρώπης. Αυτές οι πολιτικές είχαν καθοριστική σημασία στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης όχι μόνο στην Ελλάδα άλλα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μία ευρωπαϊκή γεωργία που συνθλίβεται από την παγκοσμιοποίηση.

Δε ξεχνιούνται οι αποσύρσεις τεράστιων ποσοτήτων αγροτικών προϊόντων και η καταστροφή τους (εγκληματική πράξη) για την υποτιθέμενη στήριξη των τιμών τους. Δε ξεχνιούνται οι δελεαστικές ενισχύσεις για καλλιέργειες ισχυρού διεθνούς ανταγωνισμού (βαμβάκι) σε χώρες που δεν ήταν ικανές να αντέξουν το παγκόσμιο άνοιγμα των αγορών. Αλλά και τόσα άλλα. Μία εντελώς λανθασμένη πολιτική που το ελληνικό κράτος αποδέχθηκε πλήρως, χωρίς συζήτηση, λόγω της εισροής εύκολου χρήματος στη χώρα.

Μεθυσμένοι όλοι, κράτος και αγρότες, από τον πακτωλό των χρημάτων, εγκατέλειψαν κάθε υποχρέωση στήριξης των δομών που κάποτε είχαν φέρει τη γεωργία της χώρας μας να βρίσκεται σε ζηλευτή θέση. Πού είναι η επιστημονική στήριξη του έλληνα αγρότη; Πού είναι η παρέμβαση των Υπουργείων και των αρμόδιων Οργανισμών, η οποία θα έδινε λύσεις σε πολλά προβλήματα σε όλα τα στάδια παραγωγής από την καλλιέργεια/εκτροφή μέχρι και τη διάθεση των προϊόντων; Το αποτέλεσμα, να μη μπορεί πλέον το κράτος να στηρίξει τη γεωργία (έμμεσα και το γεωργικό εισόδημα) και να αδυνατεί να λύσει τα προβλήματα που υπάρχουν (υψηλό κόστος παραγωγής, μη διάθεση των προϊόντων κλπ).

Ο έλληνας αγρότης δελεάστηκε από το ζεστό χρήμα, εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια αλλαγής και βελτίωσης, δεν επένδυσε στον εκσυγχρονισμό της γεωργικής του εκμετάλλευσης. Με τον τρόπο αυτό έγινε εξαρτόμενος από τις πολιτικές των Βρυξελλών, έχασε την ανεξαρτησία των κινήσεων και προτίμησε έναν παθητικό ρόλο. Δυστυχώς, λίγες είναι εκείνες οι ελληνικές γεωργικές εκμεταλλεύσεις που αντιστάθηκαν και ακολούθησαν το δικό τους δρόμο με αποτέλεσμα να αποτελούν σήμερα λαμπερές εξαιρέσεις επιτυχημένων αγροτών.

Τώρα όπως φαίνεται πρέπει να γυρίσουμε όλοι πίσω και να αναζητήσουμε εκείνο το δρόμο που είχαμε κάποτε, πριν ανακύψουν τα προβλήματα από την εφαρμογή των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν θέλουμε να αντέξουμε στον παγκόσμιο ανταγωνισμό πρέπει να εφαρμόσουμε άλλες πολιτικές, μακριά από συντηρητικές και κρατικοδίαιτες τακτικές.